Iets voor tweeën lopen we het ziekenhuis binnen. Deze keer in Harderwijk. Vandaag hebben we een afspraak met de chirurg. En ik zeg expres we omdat ik dit traject samen met C doorloop, mijn vrouw. Zij is mee voor de mentale steun. En nu kan ik wel roepen dat dat nergens voor nodig is omdat ik een stoere bouwvakker ben, maar stiekem vind ik het fijn. Bijna een half uur te laat worden we bij de. . .
M staat te wachten als ik de veranda opstap. Ze begroet me en als we zitten vraagt ze hoe het met me gaat. Zij weet nog niet dat ik bij de hematoloog ben geweest, dus ik vertel haar wat de voorlopige uitkomst is. Als ze vraagt wat dat met mij doet, reageer ik zoals altijd: Het is wat het is Ik weet dat mijn reactie ongepast is, dat het raar is als je emotieloos vertelt dat je waarschijnlijk. . .
‘Je ziet er goed uit,’ zegt mijn schoonvader. Daarna vertelt mijn schoonmoeder hetzelfde. En het klopt. Ik ben ontspannen, voel me goed en heb kleur op mijn gezicht, maar van binnen is er twijfel. Moet ik vertellen dat ik ziek ben? Willen ze dat weten? Maar vooral: hoe gaan ze reageren? Het is niet iets wat je tussen neus en lippen door verteld en toch doe ik dat, wanneer mijn. . .
Om 14:00 uur stappen we het kantoor van de arts binnen. C is mee. Ik ga achter het beeldscherm zitten, zodat C tegenover de arts zit. Dit is niet de bedoeling dus we wisselen van plek. Nu zit ik tegenover de arts. Hij stelt zich voor als dokter A en vertelt dat hij hematoloog/internist is. Op mijn vraag wat dat inhoudt krijg ik geen antwoord. Wel gaat hij naar de bulten onder mijn oksels kijken. . .
‘Onder mijn oksels zitten bulten zo groot als een tennisbal.’ De huisarts kijkt me onderzoekend aan en stelt dan voor om naar de onderzoeksruimte te lopen. Hier doe ik mijn trui uit en zie de verbazing bij de huisarts. Dit had hij niet verwacht. Hij voelt aan de bulten, vraagt of ik ben afgevallen en last heb van nachtzweten. Op beide vragen antwoord ik negatief. ‘Mijnheer. . .
De poort door, daar zie je een veranda en dan is het de tweede deur. Hier vang ik je op. Dit stond in de mail, die ik kreeg van M. Zij is de psycholoog met wie ik ga praten. Nu denk je misschien: gaat dat zo snel? Nee, de wachttijd bij de GGZ is minimaal drie maanden. Maar laat ik je uit de droom helpen, M betaal ik zelf. Dit omdat ik dan sneller met therapie kan beginnen en M geeft me een beter. . .
Ik zit tegenover de huisarts. Hij ziet eruit als een nerd. Het type wat ik normaal zou negeren en vraag me niet waarom, want ik heb geen idee. Misschien voer voor een psycholoog Maar terug naar de huisarts. Ik zit hier en weet dat negeren mij niet gaat helpen. Mijn vooroordelen slik ik in en rustig vertel ik waar ik last van heb. Vermoeidheid, lusteloos, sombere gedachten en slecht slapen. Al. . .
Schrijven was nooit mijn droom, integendeel, het was de reden dat ik stopte met school. En dan niet omdat ik moest schrijven, nee, ik moest lezen. Heel veel boeken lezen. Op zich niet erg, ware het niet dat ik daarna, persoonlijk, over ieder boek iets moest vertellen. Voor mij, iemand die stotterde, was dat vooruitzicht verschrikkelijk, de keus om te stoppen was snel gemaakt. Na wat omzwervingen. . .
Tienduizend likes op LinkedIn. Ik was in extase, stuiterde door de kamer en was helemaal gelukkig, maar toen was daar het stemmetje. Je weet wel: dat afkeurende stemmetje in je hoofd. Doe maar normaal, dan doe je gek genoeg. Ik stopte met springen en deed normaal. Want zeg nou zelf: gek doen is voor kinderen.De rest van de dag bleef de jubel stemming, maar ik liet niets merken.Want waar. . .
Het zijn de laatste dagen van 2019. Een tijd waarin we terugkijken. Iets wat ik altijd onzinnig vond en daarom ook niet deed. Want waarom terugkijken op het verleden?Op iets wat je niet kunt veranderen?Op iets wat is geweest? Heel lang keek ik alleen vooruit. Was vooral bezig met de toekomst. Daar had ik invloed op – dacht ik – en daar gebeurde mooie dingen. Het verleden was voor mij. . .