Hier vind je oudere berichten die ooit eens
zijn geplaatst op: LinkedIn of Instagram.
Tienduizend likes op LinkedIn. Ik was in extase, stuiterde door de kamer en was helemaal gelukkig, maar toen was daar het stemmetje. Je weet wel: dat afkeurende stemmetje in je hoofd. Doe maar normaal, dan doe je gek genoeg. Ik stopte met springen en deed normaal. Want zeg nou zelf: gek doen is voor kinderen.De rest van de dag bleef de jubel stemming, maar ik liet niets merken.Want waar. . .
Het zijn de laatste dagen van 2019. Een tijd waarin we terugkijken. Iets wat ik altijd onzinnig vond en daarom ook niet deed. Want waarom terugkijken op het verleden?Op iets wat je niet kunt veranderen?Op iets wat is geweest? Heel lang keek ik alleen vooruit. Was vooral bezig met de toekomst. Daar had ik invloed op – dacht ik – en daar gebeurde mooie dingen. Het verleden was voor mij. . .
Achteraf kijk je een in koe in de kont. Of zoals Steve Jobs het ooit zei: ‘Connecting the dots.’ In mijn leven heb ik niet altijd de slimste keuzes gemaakt. Bijvoorbeeld: met school stoppen omdat ik geen boeken wilde lezen. Loodgieter worden omdat dat niet mocht. Of ontslag nemen omdat mijn leidinggevende niet naar mij luisterde. Allemaal situaties waarvan ik nu denk: was dat wel zo slim. . .
Door de bomen het bos niet meer zien. Echt zo’n uitdrukking waarvan ik dacht:Hoe zo? Ben je blind ofzo?Het klinkt ook onlogisch. De bomen zijn het bos. En waarom zie je het bos niet? Je staat er midden in. Als marathonloper was ik altijd bezig met resultaten: de bomen. De training stond vast, het tijdstip was bekend en al het andere wist ik al. Ik was gefocust op groei. Sneller, beter en meer Ik. . .
Wist je dat een top marathonloper 180 stappen per minuut zet? Dat zijn drie stappen per seconde en bijna 11.000 stappen in een uur. Wist je ook dat diezelfde top loper iets meer dan 2uur nodig heeft om een marathon te voltooien? Dat zijn 22.500 stappen. En wanneer je deze stappen deelt door de afstand (42,195km) zal je zien dat deze loper 1,9 mtr aflegt, bij iedere stap die hij zet. Waanzinnig. . .
Als marathonloper was ik altijd blij als ik de finish zag. Tegelijk vond ik het doodeng. Zelfs zo eng, dat ik dacht aan uitstappen. Alles om maar niet die laatste meters te lopen. Een verschrikking vond ik dat. Publiek langs de kant wat stond te juichen, keihard klapte en hun waardering liet blijken. Achter de finishlijn dames die mij feliciteerde en ook nog eens een medaille omhingen. En eenmaal. . .
JIJ BENT GEMEEN!, stond erin de aanhef van het bericht. Een mail die ik jaren geleden stuurde naar mijn coach. Hierin schreef ik waarom ze gemeen was en wat dat met mij deed. Zij had mij eerder gevraagd iets te doen wat ik nog nooit had gedaan en dat heb ik gedaan. Alleen dat deed pijn. Ontzettend veel pijn. En natuurlijk was dat haar schuld. Dat schreef ik ook in de mail. Terugkijkend was ze. . .
HET IS WAT HET IS. Bijna altijd kreeg ik dit te horen wanneer ik vertelde dat het mediteren niet ging zoals ik wilde. Hopeloos werd ik er van. En het enige wat de trainer zei: ‘Het is wat het is’. Juist dat ‘is’ was mijn reden om een mindfulnesstraining te volgen. Ik wilde dat ‘is’ weten. Ik wilde begrijpen waarom ik de dingen deed zoals ik ze deed. En ik kwam geen stap. . .
In 2007 liep ik mijn snelste Marathon ooit. Ik finishte in een tijd van 03:03:03 uur. Toen had ik niet het idee dat ik iets heel bijzonders deed. Verre van. Voor mij was het de normaalste zaak van de wereld. Zelfs zo normaal dat ik, net gefinisht, enorm baalde van mijn tijd. Ik was diep teleurgesteld want dat jaar waren er 425 Nederlanders sneller dan ik. Had ik toen mijn prestatie op waarde. . .