Het zijn de laatste dagen van 2019. Een tijd waarin we terugkijken. Iets wat ik altijd onzinnig vond en daarom ook niet deed.
Want waarom terugkijken op het verleden?
Op iets wat je niet kunt veranderen?
Op iets wat is geweest?
Heel lang keek ik alleen vooruit. Was vooral bezig met de toekomst. Daar had ik invloed op – dacht ik – en daar gebeurde mooie dingen.
Het verleden was voor mij gewoon dat: het verleden. Een periode van vergane glorie. Het is gebeurt en terugkijken is tijdverspilling.
Maar wat zat ik ernaast.
Al die jaren kwam ik geen stap vooruit. Natuurlijk wel letterlijk, maar figuurlijk stond ik stil. En dit omdat ik niet terug keek. Ik maakte keer op keer dezelfde fout, viel continu in herhaling en loog mezelf voor.
Ik liep rondjes en zag het niet.
Een burn-out dwong mij te stoppen. En zelfs toen, volledig uitgeput, keek ik niet terug. Waarom ook?
Uiteindelijk lukte het mij, samen met een coach, om terug te kijken. Om te zien wat ik allemaal had gedaan en vooral om te luisteren naar wat ik mezelf had wijs gemaakt.
Door terug te kijken begreep ik mijn burn-out, zag ik mijn fouten en hoorde ik de onzinverhalen die ik mezelf vertelde.
Door terug te kijken kreeg ik weer grip op mijn toekomst.
En door terug te kijken kon ik de juiste stappen zetten en uit de vicieuze cirkel stappen.
Terugkijken is nu een belangrijk onderdeel van mijn leven. Ik sta dagelijks stil bij mijn/het verleden. Want ik heb geleerd: de toekomst is een optelsom van ervaringen uit het verleden gecombineerd met belevenissen van het heden.
Wil je geen bericht missen? Laat dan je naam en email achter.
Zodra er een nieuw bericht is mail ik je.
