Hier vind je berichten over mijn welzijn,
reflecties en alles aangaande bewustzijn.
M staat te wachten als ik de veranda opstap. Ze begroet me en als we zitten vraagt ze hoe het met me gaat. Zij weet nog niet dat ik bij de hematoloog ben geweest, dus ik vertel haar wat de voorlopige uitkomst is. Als ze vraagt wat dat met mij doet, reageer ik zoals altijd: Het is wat het is Ik weet dat mijn reactie ongepast is, dat het raar is als je emotieloos vertelt dat je waarschijnlijk. . .
‘Je ziet er goed uit,’ zegt mijn schoonvader. Daarna vertelt mijn schoonmoeder hetzelfde. En het klopt. Ik ben ontspannen, voel me goed en heb kleur op mijn gezicht, maar van binnen is er twijfel. Moet ik vertellen dat ik ziek ben? Willen ze dat weten? Maar vooral: hoe gaan ze reageren? Het is niet iets wat je tussen neus en lippen door verteld en toch doe ik dat, wanneer mijn. . .
De poort door, daar zie je een veranda en dan is het de tweede deur. Hier vang ik je op. Dit stond in de mail, die ik kreeg van M. Zij is de psycholoog met wie ik ga praten. Nu denk je misschien: gaat dat zo snel? Nee, de wachttijd bij de GGZ is minimaal drie maanden. Maar laat ik je uit de droom helpen, M betaal ik zelf. Dit omdat ik dan sneller met therapie kan beginnen en M geeft me een beter. . .
Ik zit tegenover de huisarts. Hij ziet eruit als een nerd. Het type wat ik normaal zou negeren en vraag me niet waarom, want ik heb geen idee. Misschien voer voor een psycholoog Maar terug naar de huisarts. Ik zit hier en weet dat negeren mij niet gaat helpen. Mijn vooroordelen slik ik in en rustig vertel ik waar ik last van heb. Vermoeidheid, lusteloos, sombere gedachten en slecht slapen. Al. . .