Iets voor tweeën lopen we het ziekenhuis binnen. Deze keer in Harderwijk.
Vandaag hebben we een afspraak met de chirurg. En ik zeg expres we omdat ik dit traject samen met C doorloop, mijn vrouw. Zij is mee voor de mentale steun. En nu kan ik wel roepen dat dat nergens voor nodig is omdat ik een stoere bouwvakker ben, maar stiekem vind ik het fijn.
Bijna een half uur te laat worden we bij de chirurg naar binnen geroepen. Waar ik een man verwachte, word ik begroet door een vrouw. Ze vertelt dat ze arts in opleiding is, dat zij wat vragen gaat stellen, daarna mijn lymfeklieren onderzoekt en als laatste gaat overleggen met de chirurg.
Ik mag mijn shirt uitdoen. Ze voelt in mijn hals, oksels en liezen. Als ik me aankleed begint ze driftig te typen, stelt vragen en verlaat dan de kamer voor overleg. Daarna komt ze samen met de chirurg terug.
Weer mag ik mijn shirt uitdoen. De chirurg voelt ook in mijn oksels en mijn hals. Als ik ben aangekleed krijg ik te horen dat er, waarschijnlijk, een lymfeklier in mijn hals verwijderd wordt. Pas na de PET scan weet hij dit definitief omdat de chirurg zeker wil weten dat hij het meest actieve gezwel verwijdert.
Als ik vraag of dit onder plaatselijke narcose gebeurt, vertelt hij dat het een dag opname wordt. Ik ga volledig onder narcose. Hij brabbelt nog wat andere dingen, legt iets uit aan de arts in opleiding en dan nemen we afscheid.
Onderweg naar huis stoppen we bij de visboer, halen een portie kibbeling en dat is het dan.
Ik word geopereerd.
Wil je geen bericht missen? Laat dan je naam en email achter.
Zodra er een nieuw bericht is mail ik je.
