Schrijven was nooit mijn droom, integendeel, het was de reden dat ik stopte met school. En dan niet omdat ik moest schrijven, nee, ik moest lezen. Heel veel boeken lezen.
Op zich niet erg, ware het niet dat ik daarna, persoonlijk, over ieder boek iets moest vertellen. Voor mij, iemand die stotterde, was dat vooruitzicht verschrikkelijk, de keus om te stoppen was snel gemaakt.
Na wat omzwervingen vond ik mijn roeping. Begonnen als leerling, werkte ik mezelf omhoog. Leerde wat ik moest leren, vergaarde de benodigde kennis en werd loodgieter, iets wat ik al 35 jaar doe.
Wanneer ben ik gaan schrijven?
In 2016 raakte ik burn-out, kreeg een coach en als opdracht moest ik een dagboek bijhouden. Ondanks mijn weerstand ging ik schrijven en al snel ontdekte ik de helende werking. Schriften vol schreef ik en uiteindelijk kwam het idee om een boek te schrijven.
Ik volgde cursussen, las vele boeken en werd aangespoord mijn verhaal te schrijven. Iets wat ik ook deed. Het manuscript is grotendeels voltooid, heeft een redactieronde gehad en verdient het om afgemaakt te worden, alleen waarom.
Waarom zal ik het afmaken? Voor wie? En wie denk ik wel niet dat ik ben?
Ik weet het, ik heb last van het imposter syndroom, maar zeg eens eerlijk:
Een loodgieter die schrijft?
Dit was eind 2025.
Ondanks, of misschien wel doordat, wat er gebeurt in mijn leven, blijf ik schrijven. Voor mezelf, voor jullie en aan mijn verhaal. Want ik ben dan wel gestopt met school, het boek gaat er komen.
Wil je geen bericht missen? Laat dan je naam en email achter.
Zodra er een nieuw bericht is mail ik je.
