M staat te wachten als ik de veranda opstap. Ze begroet me en als we zitten vraagt ze hoe het met me gaat. Zij weet nog niet dat ik bij de hematoloog ben geweest, dus ik vertel haar wat de voorlopige uitkomst is.
Als ze vraagt wat dat met mij doet, reageer ik zoals altijd:
Het is wat het is
Ik weet dat mijn reactie ongepast is, dat het raar is als je emotieloos vertelt dat je waarschijnlijk kanker hebt, dat weet ik, maar wat moet ik dan?
Al snel gaat het daarover, mijn onvermogen om emotioneel te reageren. Het is een patroon. Een reactie op iets wat in het verre verleden gebeurde. Een emotionele blokkade.
In mijn geval gebeurt dit wanneer ik liefde voel. Specifiek wanneer mensen oprecht geïnteresseerd zijn. Op die momenten wil ik mijn gevoelens delen, maar het lukt niet.
Dit is één van de redenen dat ik naar M ga. Tijdens de sessies werken we daar aan, zodat ik straks weer kan voelen en dan niet enkel pijn, ook blijdschap en vooral verbinding. Ik wil weer een connectie voelen met andere.
Therapie is geen quick fix, een pilletje wat je neemt zodat alles heelt. Integendeel. Het is hard werken, een ontdekkingsreis van kleine stapjes en soms grote stappen, maar vooral een zoektocht. Een proces waar ik steentje voor steentje de blokkade afbreek waarachter mijn gevoelens zitten, net zolang tot dat ik straks kan vertellen wat ik echt voel.
Wil je geen bericht missen? Laat dan je naam en email achter.
Zodra er een nieuw bericht is mail ik je.
