‘Je ziet er goed uit,’ zegt mijn schoonvader. Daarna vertelt mijn schoonmoeder hetzelfde. En het klopt. Ik ben ontspannen, voel me goed en heb kleur op mijn gezicht, maar van binnen is er twijfel.
Moet ik vertellen dat ik ziek ben?
Willen ze dat weten?
Maar vooral: hoe gaan ze reageren?
Het is niet iets wat je tussen neus en lippen door verteld en toch doe ik dat, wanneer mijn schoonpa begint over zijn rontgenfoto’s. Ik zeg dat er van mij ook foto’s worden gemaakt: een PET scan.
Niet wetende wat er gaat komen reageert mijn schoonvader geinteresseerd.
‘Wat is dat: een PET scan?’
Ik vertel dat ze daarmee onregelmatigheden, in het lichaam, opsporen en al snel zie ik dat hij me niet begrijpt, dus ik vertel over de bulten onder mijn oksels. Daarna vertel ik over het bezoek bij de artsen en als laatste noem ik het beestje bij zijn naampje.
Waarschijnlijk heb ik lymfeklierkanker.
Mijn schoonouders schrikken, er is ongeloof. Vragen als: waarom, hoe dan en sinds wanneer komen voorbij. Ik antwoord en vertel hoe ik erin sta, dat ik nog niets met zekerheid weet en dat ik niet wil dat deze ziekte mijn leven gaat beheersen. Ook druk ik ze op het hart dat het niet hun leven moet gaan beheersen. Ik zal alles delen en wil geen geheimen.
Ze knikken en dan blijft het stil. Langzaam dringt het nieuws door.
Als ik naar huis ga wenst iedereen me sterkte en ondanks de vermoeidheid zie ik er nog goed uit.
Vanaf vandaag is alles anders. Ik ben ziek, ga waarschijnlijk een rot tijd tegemoet en zal er niet altijd goed uitzien, maar dat veranderd niets aan wie ik ben.
Ik ben Hans. Gewoon Hans.
Wil je weten wat een PET scan inhoudt. Hieronder een link waar alles wordt uitgelegd.
https://www.stjansdal.nl/folders/pet-ct-scan-met-18f-fdg
Wil je geen bericht missen? Laat dan je naam en email achter.
Zodra er een nieuw bericht is mail ik je.
